| وطن یعنی همه آب و همه خاك |
|
وطن یعنی همه عشق و همه پاك |
| به گاه شیرخواری گاهواره |
|
به روز و درد پیری ، عین چاره |
| وطن یعنی پدر ، مادر ، نیاكان |
|
به خون و خاك بستن عهد و پیمان |
| وطن یعنی هویت ، اصل ، ریشه |
|
سرآغاز و سرانجام همیشه |
| وطن یعنی محبت ، مهربانی |
|
نثار هر كه دانی و ندانی |
| وطن یعنی نگاه هموطن دوست |
|
هر آنجایی كه دانی هموطن اوست |
| وطن یعنی قرار بیقراری |
|
پرستاری ، كمك ، بیمارداری |
| وطن یعنی هوای كوچه ی یار |
|
در آن كو دل شكستن های بسیار |
| نگاهی زیرچشمی ، عاشقانه |
|
به كوچه آمدن با هر بهانه |
| وطن یعنی غم همسایه خوردن |
|
وطن یعنی دل همسایه بردن |
| وطن یعنی زلال چشمه ی پاك |
|
وطن یعنی درخت ریشه در خاك |
| ستیغ و صخره و دریا و هامون |
|
ارس ، زاینده رود ، اروند ، كارون |
| دنا ، الوند ، كركس ، تاق بستان |
|
هزار و قافلانكوه و پلنگان |
| وطن یعنی بلندای دماوند |
|
شكیبا ، دل در آتش ، پای در بند |
| وطن یعنی شكوه اشترانكوه |
|
به دریای گهر استاده نستوه |
| وطن یعنی سهند صخره پیكر |
|
ستیغ سینه در سنگ تمندر |
| وطن یعنی وطن استان به استان |
|
خراسان ، سیستان ، سمنان ، لرستان |
| كویر لوت ، كرمان ، یزد ، ساری |
|
سپاهان ، هگمتانه ، بختیاری |
| طبس ، بوشهر ، كردستان ، مریوان |
|
دو آذربایجان ، ایلام گیلان |
| اراك ، فارس ، خوزستان و تهران |
|
بلوچستان و هرمزگان و زنجان |
| وطن یعنی سرای ترك با پارس |
|
وطن یعنی خلیج تا ابد فارس |
| بهشتی چشم را گسترده در پیش |
|
ابوموسی و مینو ، هرمز و كیش |
| وطن یعنی همه سازندگی ها |
|
رهایی از تمام بندگی ها |
| بریدن دست غیر از گردن نفت |
|
صلای صبح ملی نفت |
| وطن یعنی ز هر ایل و تباری |
|
وطن را پاسبانی ، پاسداری |
| وطن یعنی دلیر و گرد با هم |
|
وطن یعنی بلوچ و كرد با هم |
| وطن یعنی سواران و سواری |
|
لر و كرد و یموت و بختیاری |
| همه یك جان و یك دل بودن ما |
|
به دامان وطن آسودن ما |
| وطن یعنی دلی از عشق لبریز |
|
گره باف ظریف فرش تبریز |
| وطن یعنی هنر یعنی سپاهان |
|
حریر دستباف فرش كاشان |
| وطن یعنی كتیبه در دل سنگ |
|
تمدن ، دین ، هنر ، تاریخ ، فرهنگ |
| وطن یعنی همه نیك و بهنجار |
|
چه پندار و چه گفتار و چه كردار |
| وطن یعنی شب رحمت ، شب قدر |
|
شب جوشن ، شب روشن ، شب بدر |
| وطن یعنی هم از دور و هم از دیر |
|
سده ، نوروز ، یلدا ، مهرگان ، تیر |
| وطن یعنی جلال مانده جاوید |
|
ستون و سر ستون تخت جمشید |
| هزاران نقش و خط مانده در یاد |
|
صبا ، كلهر ، كمال الملك ، بهزاد |
| نكیسا ، باربد ، افسانه و چنگ |
|
سرود تیشه ی فرهاد در سنگ |
| سر و سرمایه های سرفرازی |
|
ابوریحان و خوارزمی و رازی |
| به اوج علم و دانش رهنوردی |
|
ابونصر ، ابن سینا ، سهروردی |
| به بحر عشق و عرفان ناخدایی |
|
عراقی ، رودكی ، جامی ، سنایی |
| وطن یعنی به فرهنگ آشنایی |
|
در لفظ دری را دهخدایی |
| وطن یعنی جهانی در دل جام |
|
وطن یعنی رباعیات خیام |
| وطن یعنی همه شیرین كلامی |
|
عفاف عشق در شعر نظامی |
| وطن یعنی نگاه مولوی سوز |
|
حضور نور در شمس شب و روز |
| وطن یعنی پیام پند سعدی |
|
زبان پیوسته در پیوند سعدی |
| وطن یعنی هوا و حال حافظ |
|
شكوه باور اندر فال حافظ |
| وطن یعنی تبیره ، دمدمه ، كوس |
|
طلوع آفتاب شعر از طوس |
| وطن یعنی شب شهنامه خواندن |
|
سخن چون رستم از سهراب راندن |
| وطن یعنی رهایی زآتش و خون |
|
خورش كاوه و خشم فریدون |
| وطن یعنی زبان حال سیمرغ |
|
حدیث یال زال و بال سیمرغ |
| وطن یعنی امید نا امیدان |
|
خروش و ویله گرد آفرینان |
| وطن یعنی لگام و زین و مهمیز |
|
سواران قران و رخش و شبدیز |
| وطن یعنی گرامی مرز تا مرز |
|
وطن یعنی حریم گیو و گودرز |
| وطن یعنی دل و دستی در آتش |
|
روان و تن ، كمان و تیر آرش |
| وطن یعنی شبح یعنی شبیخون |
|
وطن یعنی جلال الدین و جیحون |
| وطن یعنی به دشمن راه بستن |
|
به اوج آریو برزن نشستن |
| وطن یعنی دو دست از جان كشیدن |
|
به تنگستان و دشتستان رسیدن |
| زمین شستن ز استبداد و از كین |
|
به خون گرم در گرمابه ی فین |
| وطن یعنی گذشته ، حال ، فردا |
|
تمام سهم یك ملت ز دنیا |
| وطن یعنی چه آباد و چه ویران |
|
وطن یعنی همین جا ، یعنی ایران |