درآمد:
مقدمه دکتر محمد رضوانی بر قدیمی ترین نقاشی متحرک پیش از تاریخ

سلامت روانی وگذشته ما

پیشگیری دربروزاختلالات روانی یکی از مهمترین چالشهای روبروی نظام سلامت هرکشوری میباشدوایجادعزت نفس واعتمادبنفس در افراد جامعه یکی از راههای پیشگیری از بروز یاس وناامیدی است که منجربه افزایش سلامت روانی در سطح جامعه می گردد.
تمدن پر افتخار ما که در اکثریت جنبه هاازخودشاخصهایی به جا گذاشته است یکی از نقاط قوتی است که با تکیه بر نکات مثبت ان می توان عزت نفس واعتماد بنفس رادرافرادجامعه ایجاد کرد.                                                       
 باوربه داشتن گذشته ای پرافتخار نه تنها قدرت مقاومت انسان رادربرابر ناملایمت راافزایش می دهد بلکه وی را در برابر انواع تهاجمات حفظ می کند و به فرد اعتماد بنفس برای ایجاد تحولات  بزرگ را میدهد.

قدیمی ترین نقاشی متحرک پیش از تاریخ ایران

 در 56 کیلومتری جاده زابل به زاهدان شهری در افق نمایان می شود که در خود رازهایی از تمدنی 5 هزارساله را بازگو می کند. درکنار جنبه های مختلفی از زندگی انسانها در عصر مفرغ   جامی یافت شده است که در نوع خود بی نظیر می باشد.این جام پایه دار که رنگ بدنه وخمیره ان نخودی ورنگ نقوش قهوه ای تقریبا" روشن است.دارای مشخصه ای است که در دیگر ظروف یافت شده دیده نشده است.هنرمند با طرح 5صحنه که هرصحنه با دیگری تفاوت اندکی دارد تلاش نموده تا حرکت را نشان بدهد.دراین صحنه ها                                                                  
1 ) ابتدا بزی یک بوته گیاه را می بیند

2) حیوان کمی جلوتر می رود

3) بز به بوته می رسد

4) سپس کمی از بوته بالاتر میرود

5) و درنهایت بزرا مشغول خوردن برگهای بوته به تصویر کشیده است.

این ظرف از تدفین شماره 731 شهر سوخته بدست امده است که یکی از غنی ترین قبور این شهر بوده است.

 " قبر های سردابه ای شهر سوخته " تحقیقی از جناب اقای دکتر سید منصور سجادی 
 (نامه پزوهشگاه میراث فرهنگی کشور شماره 9) 

با تشکر ویژه از دکتر محمد رضوانی و دکتر سید منصور سید سجادی که ایده پرداختن به این موضوع را در اختیار سیمرغ قرار داد., 

دوستم نداشت

حتی دوست نداشت، دوستم داشته باشد

نفسم را گرفت، قلبم را فشار داد

حالم را به هم زد و رهایم انداخت...

امروز هم که بگذرد

درست بیست سال و دو سال و هفت ماه و دو روز است

که بی خودانه نفس کشید ه ام و باورم شده است

 که جز جز وجودم در تعادلی ناخواسته

خواسته اند کرم نیافتنم

 تا مجبور نشوند خاک روی خودشان بپاشند.

امروز هم که بگذرد

درست دو روز و شش ساعت و ثانیه ای است

که درازای خیابان ولیعصر را 

که به تازگی سنگ شده است

آلوده به حجم حماقتی کرده ام

که درآن وقت هراسناک

در هماهنگی ناخواسته ی قدم هایی موازی

از من چکیده بود.

امروز هم که بگذرد

درست یک سال و یک روز و ثانیه ای است

که خدایم را در انتخابی هراسناک

در پستوخانه مادربزرگی پرت کردم

که درست دو ماه و شش روز و ساعتی است

که فراموشی گرفته است.

امروز هم که بگذرد

درست دو روز و شش ساعت و ثانیه ای است

که در ژستی روشنفکرانه

دوستم نداشت

و حتی دوست نداشت دوستش داشته باشم.

امروز هم که بگذرد

درست دو روز و شش ساعت و یک ثانیه است

 که خدای من دورم انداخته است

همانطور که یک سال و یک روز و یک ثانیه قبل

دورش انداخته بودم...